banner161
banner125


Öldük


Kenan SEYREK

Kenan SEYREK

07 Temmuz 2018, 17:12

Bitecek ömre, bitmeyecek hedefler yüklediğimizde,
Yarına bir dakika daha derken bugünü çaldığımızı anlamadan,
Adaleti dilimize yapıştırırken kalbimizdeki kolu, yolunu ararken,
Birimiz hepimiz sözünü birimizin içinde hiçlikte boğduğumuzda
Dini, camiye kilitleyip anahtarı da kıble ile kürsü arasına sıkıştırdığımızda,
Geniş aileden, genişlemiş aileye çekirdek çıtlatarak geçtiğimizde,
 Sanat kelimesinin büyüsüne kapılıp bu işi zanaat haline getirenlere gıpta edip, medeniyetin dişine kerpeten olduğumuzda,
Öldük ya da öldürüldük…
 Sosyal medyanın kurbanları ya da kurban ettikleriyiz.
 Sosyal hayattan soyulan hayata hayâsızca geçtik.
Bayramda face’den öptük,instergamdan askere uğurladık
Yeşile, ekrandan baktık, sayfalarda sözleri yuvarladık…
Mimikleri tuşlara yükledik, yüzün kızarmasını, öfkeyi, sevinci ve aşkı 
Smile kondu ansızın gülün üstüne, komşunun sabah penceresine konan rüzgârın savurduğu sohbet gitti, ekranda harflerin soğukluğu yeni bir pencerede geldi.
  Evin kaç oda olduğunu kimse umursamaz oldu, internetin içinde odalarda öyle bir uyuduk ki, uyku yoruldu, gözlerden önce.
  İş, o noktaya geldi ki sabah namazı okundu twitlerden, bir cami kurdu genç girişimci ve herkes saf oldu… Safları sıklaştırın dedi yönetici… Bayramı, uykulu gözlerle paylaşım yaptı geceden kalmış. 
Cuma gününü watsapladı camiyi bulamamış.
  Öldürüldük, hem de öyle böyle değil… Duyuları çalınmış, kendi içinde sosyal hayatın hırsızı olmuş, kimseye inanmayan ve en yakını Google amcası olmuş şekilde…
 Tuşlarda sarılan, tuşlarda ıslanan ve yanında iken bile ekrandan dokunan bir nesil olduk… Öyle ki otobüs de çocuk güldüren, bayramda baş okşayan, misketi avucunda yuvarlayan, uçurtmanın kuyruğuna hayalini bağlayan yanlarımız öldü. Teknoloji bacaklarımızı aldı, yol prostattı olduk. Birbirimize kavuşmanın tadını unuttuk. 
 Sosyal medya kollarımızı kopardı, dokunmak, dokunur oldu... 
İnsanlıktan çıkınca insanı duygular hayvanlara kaldı, bize ise hayvanların bile ürktüğü karanlık… Biz sadece aileyi değil toplumu, ülkeyi öldürdük… 
Dün, bizi biz yapanlar bugün sapkınlıklarımız oldu. Dün yavrum diyen dillere bugün zehir düştü, hem yavrularımızı hem de samimiyetimizi zehirliyor…
 Sevgimizi göstermekten kaçar olduk sapkın olmaktan ve yaftalamaktan korktuğumuz için. Meydan korkudan beslenenlere kaldı. Çocukların sevgi açlığını dadanan karanlık ruhlara… Bu ruhları biz çağırdık ve hala da gelmeye devam ediyorlar. Bedenlerin ölümü değil mesele, bir zihniyet ölüyor ve yerine ise çalınmış ve cebe sıkışmış, ruhları körler geliyor…


 

Yorum Ekle
İsim
Yorumunuz onaylanmak üzere yöneticiye iletilmiştir.×
Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, müstehcen, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.